KAFAMDAKİ SORU(N)LAR
Gecenin bilmem kaçıncı yarısı. Yatakta bir o tarafa, bir bu tarafa dönüp durmaktan ve uykumu getireceğine zerre kadar inanmamakla beraber saymaktan da bir türlü vaz geçemediğim küçük baş hayvancıklara eziyet etmekten bıkarak kalkıyorum ve geçiyorum klavyenin başına. Freud’un dediği gibi; çok uyumak kaçmaktır, uyuyamamak ise yakalanmak… Ben de bu gece yakalananlardanım. Zamanın birinde bir dershaneci eskisinin bana biçmeye kalktığı role bürünelim; klavye delikanlısı olalım biraz… Ama olamam ki! Bazı durumlar bazı insanların üzerine tam oturmaz, o insanda sakil durur ya, klavye delikanlısı tabiri de bana bol gelir. Zira hiçbir zaman klavye delikanlılığı yapmadım. Ha, konuşma esnasında lafı gediğine koyamadığım durumlar olmadı değil; ama sonrasında içimde kanser olacağına kalemimde konser olsun dedim ve yazdım söyleyemediklerimi. Kalemim de kuvvetlidir ha! Hiçbir hakaret ya da küfür kullanmadan 10 kilo bal ile dahi yutmakta zorlanacağı şeyler yazabilirim insanlara. “Hak eden insanlara” diyerek kapsamı daraltayım da durum budur maalesef.
Bugüne değin birkaç yerel gazetede yazılar yazmaya, hasbelkader yılların bende biriktirdiklerini, anlayabileceğini düşündüğüm insanların zihinlerine aktarmaya çalıştım. Tamamen amatör bir ruh ile yapmaya çalıştığım bu aktarım işini, içimde uhde kalmış bir çocukluk ya da ilk gençlik hedefine ulaşabilme arzusu ile yaptığım konusunda zerre şüphem yok. Yazdığım hiçbir yazıdan yana da pişmanlığım yok. Aklım asıl yazamadıklarımda… Kimi zaman kendi sansür filtremden geçemedi yazamadıklarım kimi zaman ise eşim veya rahmetli annemin süzgecinden. Zaman içinde birkaç yazım bu süzgeçleri aşıp yazdığım gazetelerin sütunlarında kendine yer buldu. Ve şükrederek söylemeliyim ki hiçbiri bu gazetelerin yöneticilerince sansür edilmedi. Bolu gibi küçük bir şehrin basını için pozitif bir durum bu elbette.
“Ne anlatıyon deminden beri hemşerim?” diye serzenişte bulunduğunuzu hissediyorum. El-cevap; kafamdaki soru(n)ların bir kısmını… Herkesin her şey hakkında bir fikri var ya, ben de herkes gibi biri olduğuma göre daldan doruktan konuşabilirim. Çok sevdiğim bir kardeşimin, Emre Başkaya’nın, deyimi ile herbokoloji profesörlüğü yolunda emin adımlarla yürüyen bana da bu yakışır doğrusu! Kullandığım tabir için bağışlayın lütfen. Ama yerel basının duayen kalemlerinin daha önce yerel bazı anti-kahramanlar için kullandığı bir ifade olduğundan bu denli rahat kullandım. Dedim ya, herkesin bir fikri var ve herkes fikrinin dünyadaki en muteber fikir olduğundan o denli emin ki… Oysa savunulan fikirler kulaktan dolma, içi boşaltılmış, ve 25 kuruşluk boş bir alışveriş poşetinden daha değersiz birçoğu. Vaktiyle bir amcaya fizik tedavi hizmetlerindeki bazı uygulamaların kapsam dışına alınması ile ilgili fikri sorulmuş, amcamız “yok öyle bir şey” demişti. Muhabir ısrarcı olarak “Ama Resmî Gazete’de yayımlanan bir tebliğ bu” deyince de “inanma o gazetelere” demişti bu minnoş amca! Ne kadar da naif. Şimdi bu amca bey ile aynı oksijeni yakıyorum ben. Düpedüz oksijen müsrifliği!!! Okumak, araştırmak, çeşitli kaynaklardan teyit etmeye çalışmak, hatta karşıt görüşlerdeki literatürü de taramak… Ne kadar anlamsız şeyler bunlar. Oysa kör cehalet ne güzel şey, her haltı biliyorsun! İngiliz edebiyatçı Thomas Gray’in dediği gibi “cahillik bir lütufsa akıllı olmak aptallıktır”. Öyle ya “beyin bedava” diye de bu denli yüklenmek, beyne biraz haksızlık değil de nedir Allah aşkına?!
Bir de tam yerine rast geldi, manzara koyalım: 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı bu yıl Cuma gününe denk geldi ya, millet hutbede Atatürk’ten bahsedilmemesine fena halde içerlemiş. Boşuna sinirlerinizi yıpratıyorsunuz. Adına “Dinayet” İşleri (yok yok aslına Diyanet olduğunu bilmiyor değilim; din-ayet, bakara-makara diyenler var diye öyle yazdım) denilen, kuyruklu yıldıza uzay aracı indiren NASA’dan daha fazla bütçesi olup da baldızına hallenen tiplerin çok da ayıp bir şey yapmadığı yönünde fetva verebilen bir kurum zaten bahsetmesin bir zahmet Atatürk’ten. Ne diyordu Barış Manço bir şarkısında: Altın çöpe düşse değerin kaybeder mi, tenekeyi parlatsan hiç çeyrek altın eder mi? Ha bu arada çeyrek altın da 900 Lirayı aşmış!!!
Yazıya nasıl başladık, bitirişimiz nasıl oldu?!? Neyse, hepinize tatlı rüyalar…
31 Aralık 2024 Salı
087.06.09.2021 - Tanju Bey Nereye Koşuyor? (Bolu'nun Sesi)
TANJU BEY NEREYE KOŞUYOR?
İki buçuk aydır yazı yazmadığımı fark edip klavyenin başına oturduğumda, aslında haftalar öncesinden yazmayı tasarladığım bir yazıya başlayacağımı bilmiyordum. Başlıktan da anlaşılacağı üzere yazımın öznesi Belediye Başkanı Sayın Tanju Özcan…
Öncelikle belirtmeliyim ki hiçbir parti ile organik bir bağım yok. Yetmişli yıllarda doğmuş bir birey olarak hasbelkader siyaset çevremde dolaşan bir olgu halindeydi. Rahmetli annemin adeta vasiyet edercesine “sen sen ol sakın siyasete bulaşma” diye tembihlediği biri olarak içerisine girmeden, hep takipçisi olageldim yerel ve ulusal siyasetin. Seksenli yıllarda teyzemin eşi rahmetli eniştem Süleyman Özdemir’in Anavatan Partisi Merkez İlçe Başkanlığı yapması ile siyaset denilen gayya kuyusunun biraz daha yakınlarında bulundum. Yıllar içerisinde sosyal demokrat dünya görüşüne sahip bir seçmen olmak dışında aktif siyasetle hiç işim olmadı.
2019 yılındaki yerel seçimlerde oyunu Tanju Özcan’a vermiş biri olarak seçim gecesi sonuçlarını takip ederken “nihayet verdiğim bir oy bu kez olsun boşa gitmedi” dediğimi anımsıyorum. Değişimin her zaman güzel sonuçlar veremediğini geldiğimiz noktada acı ile idrak ediyorum. Seçim öncesindeki Tanju Bey ile seçimi kazanan Başkan Tanju Bey arasında çok fazla fark görmekteyim. En belirgin olan fark Başkan Tanju Bey’in rahatsız edici gergin tavrı. Tamam, milletvekiliyken de Meclis kürsüsünde ateşli konuşmalarına şahit olurduk kendisinin, ama hiç bu kadar gergin ve sansasyonel olmamıştı.
Ulusal medyaya bir kez daha konu olduğu son söyleşiye kadar epeyce sansasyonel söylemlerle gündeme gelmişti kendisi. Özellikle Bolu’daki yabancı uyruklu kişilere yönelik uygulamayı düşündüğü 10 kat zamlı su ve belediye meclisindeki Adalet ve Kalkınma Partili üyelere çay fırlatması ile her zaman güzelliklerle anılmayı hak eden Bolu şehrinin “sağlıklı olmayan davranışlar sergileyen belediye başkanı” imajı ile ulusal mecralarda gündem olması, doğma büyüme Bolulu olan beni sıradan bir vatandaş olarak son derece üzdü açıkçası. Televizyondaki star yarışmalarının jürisi olarak tanınan Armağan Çağlayan’ın Gör Beni adlı Youtube kanalına verdiği söyleşide yaptığı gaf ile de 2019’daki seçimden bu yana sergilediği “ilginç” davranışlara adeta tüy dikti! Bahse konu söyleşiyi baştan sona takip etmiş biri olarak şunu söyleyebilirim; çizdiği olumsuz imajı düzeltmek yerine daha beter çizdirdi desem yeridir. Başlangıçta iyi başlayan söyleşide Tanju Bey yabancılara uygulanmasını önerdiği 10 kat zamlı hizmet olayını, iktidar ve muhalefetin elle tutulur bir göçmen politikası belirlemesine yönelik gündem oluşturma çabası olarak lanse etti ki aslında partili partisiz vatandaşlarımızın büyük çoğunluğunun buna yakın bir bakış açısına sahip olduğu söylenebilir. Açıkçası ben de bireysel anlamda devletin göçmen politikasını gözden geçirmesini değil, sil baştan yeniden yapılandırması gerektiğini düşünenlerdenim. Ama gündem yaratmanın yolu buna benzer çıkışlar olmamalı. Belediye Meclis üyelerine çay fırlatılması ise bana göre (hatta görüş alışverişinde bulunduğum birçok kişiye göre) fazlasıyla anlamsız ve maksadını aşan bir eylemdi. Bunu kahvehanedeki Mehmet Ağa yapabilir. Çünkü onun siyasal bir kimliği yoktur. Yaptıkları, onu tanıyanlarca mazur görülebilir. Hatta espri olarak bile kabul görmesi olasıdır. Ama bunu bir Belediye Başkanı, hem de yıllardır iktidar yüzü görmemiş bir partinin temsilcisi olan ve neredeyse çeyrek yüzyıl sonra Bolu’yu yönetme şansını elde etmiş bir siyasal görüşün mensubu olan biri yaptığında ayıp ve hatta abes karşılanır. Gelelim Youtube’de “kırdığı pot”a.
Söyleşinin bir noktasında uzun senelerdir siyaset yaptığından ve tecrübeli bir siyasetçi olduğundan bahseden Tanju Beye Armağan Çağlayan “başınızdan geçen eğlenceli bir anı var mı?” diye sordu. İlk başta aklına şu anda bir anı gelmediğini söyleyen Tanju Bey, aradan birkaç soru geçtikten sonra sanki çok önemli bir konuyu hatırlamış gibi kamuoyunda çokça tartışılan o anıyı paylaştı. Ben tekrardan zikrederek bu anlamsızlığa ortak olmak istemiyorum. Ancak Başkan Tanju Bey’in özellikle belirttiği “tesettürlü hanımefendi”nin talebine imalı yaklaşımını hiç hoş bulmadığımı belirtmeliyim. Hem bu cinsiyetçi tavra sahip olan hem de çocuk sahibi olamamış binlerce insanın içindeki uhdeye “eğlenceli bir anı” olarak bakan biri, tecrübeli bir siyasetçi olamaz benim gözümde. Ama dedim ya Başkan Tanju Bey maalesef artık böyle birine evrilmiş görünüyor. Yakın zamanda katıldığım bir nikah merasiminde de yine imalı sözler etmiş, hem gelin kızımızı hem damat kardeşimizi hem de merasime katılan onlarca insanı utandırmıştı. Şimdi geldiğimiz noktada ise fikrim, Başkan Tanju Bey’in bilinçaltında böyle bir tabiat var demek ki düşüncesi… Yukarıda da belirttiğim gibi sıradan insanlar için bu tür muhabbetlerin, bu tür söylemlerin dile getirilmesinde zerre kadar beis yoktur. Çünkü onların belli bir noktaya kadar sorumluluğu yoktur. Ancak siyasetçi, bilim insanı, sanatçı vb. kimseler daha sorumlu davranmak, “on ölçüp bir biçmek” zorundadır. Sonra ahmet hakan gibi fırıldak tiplere laf etme fırsatı yaratırsınız. Başkan Tanju Bey bana kızmasın; kendisine defalarca oy vermiş bir seçmen olarak yazdım bu satırları.
Üzülüyorum, kızıyorum, hayıflanıyorum, başkası adına utanma fiilini en dip noktasına kadar hissediyorum. Onca yıllar boyu beslenen büyük umutlar ve bu umutların neticesinde gelen büyük teveccühün sonunda gelinen nokta bu olmamalıydı. Yazık!
İki buçuk aydır yazı yazmadığımı fark edip klavyenin başına oturduğumda, aslında haftalar öncesinden yazmayı tasarladığım bir yazıya başlayacağımı bilmiyordum. Başlıktan da anlaşılacağı üzere yazımın öznesi Belediye Başkanı Sayın Tanju Özcan…
Öncelikle belirtmeliyim ki hiçbir parti ile organik bir bağım yok. Yetmişli yıllarda doğmuş bir birey olarak hasbelkader siyaset çevremde dolaşan bir olgu halindeydi. Rahmetli annemin adeta vasiyet edercesine “sen sen ol sakın siyasete bulaşma” diye tembihlediği biri olarak içerisine girmeden, hep takipçisi olageldim yerel ve ulusal siyasetin. Seksenli yıllarda teyzemin eşi rahmetli eniştem Süleyman Özdemir’in Anavatan Partisi Merkez İlçe Başkanlığı yapması ile siyaset denilen gayya kuyusunun biraz daha yakınlarında bulundum. Yıllar içerisinde sosyal demokrat dünya görüşüne sahip bir seçmen olmak dışında aktif siyasetle hiç işim olmadı.
2019 yılındaki yerel seçimlerde oyunu Tanju Özcan’a vermiş biri olarak seçim gecesi sonuçlarını takip ederken “nihayet verdiğim bir oy bu kez olsun boşa gitmedi” dediğimi anımsıyorum. Değişimin her zaman güzel sonuçlar veremediğini geldiğimiz noktada acı ile idrak ediyorum. Seçim öncesindeki Tanju Bey ile seçimi kazanan Başkan Tanju Bey arasında çok fazla fark görmekteyim. En belirgin olan fark Başkan Tanju Bey’in rahatsız edici gergin tavrı. Tamam, milletvekiliyken de Meclis kürsüsünde ateşli konuşmalarına şahit olurduk kendisinin, ama hiç bu kadar gergin ve sansasyonel olmamıştı.
Ulusal medyaya bir kez daha konu olduğu son söyleşiye kadar epeyce sansasyonel söylemlerle gündeme gelmişti kendisi. Özellikle Bolu’daki yabancı uyruklu kişilere yönelik uygulamayı düşündüğü 10 kat zamlı su ve belediye meclisindeki Adalet ve Kalkınma Partili üyelere çay fırlatması ile her zaman güzelliklerle anılmayı hak eden Bolu şehrinin “sağlıklı olmayan davranışlar sergileyen belediye başkanı” imajı ile ulusal mecralarda gündem olması, doğma büyüme Bolulu olan beni sıradan bir vatandaş olarak son derece üzdü açıkçası. Televizyondaki star yarışmalarının jürisi olarak tanınan Armağan Çağlayan’ın Gör Beni adlı Youtube kanalına verdiği söyleşide yaptığı gaf ile de 2019’daki seçimden bu yana sergilediği “ilginç” davranışlara adeta tüy dikti! Bahse konu söyleşiyi baştan sona takip etmiş biri olarak şunu söyleyebilirim; çizdiği olumsuz imajı düzeltmek yerine daha beter çizdirdi desem yeridir. Başlangıçta iyi başlayan söyleşide Tanju Bey yabancılara uygulanmasını önerdiği 10 kat zamlı hizmet olayını, iktidar ve muhalefetin elle tutulur bir göçmen politikası belirlemesine yönelik gündem oluşturma çabası olarak lanse etti ki aslında partili partisiz vatandaşlarımızın büyük çoğunluğunun buna yakın bir bakış açısına sahip olduğu söylenebilir. Açıkçası ben de bireysel anlamda devletin göçmen politikasını gözden geçirmesini değil, sil baştan yeniden yapılandırması gerektiğini düşünenlerdenim. Ama gündem yaratmanın yolu buna benzer çıkışlar olmamalı. Belediye Meclis üyelerine çay fırlatılması ise bana göre (hatta görüş alışverişinde bulunduğum birçok kişiye göre) fazlasıyla anlamsız ve maksadını aşan bir eylemdi. Bunu kahvehanedeki Mehmet Ağa yapabilir. Çünkü onun siyasal bir kimliği yoktur. Yaptıkları, onu tanıyanlarca mazur görülebilir. Hatta espri olarak bile kabul görmesi olasıdır. Ama bunu bir Belediye Başkanı, hem de yıllardır iktidar yüzü görmemiş bir partinin temsilcisi olan ve neredeyse çeyrek yüzyıl sonra Bolu’yu yönetme şansını elde etmiş bir siyasal görüşün mensubu olan biri yaptığında ayıp ve hatta abes karşılanır. Gelelim Youtube’de “kırdığı pot”a.
Söyleşinin bir noktasında uzun senelerdir siyaset yaptığından ve tecrübeli bir siyasetçi olduğundan bahseden Tanju Beye Armağan Çağlayan “başınızdan geçen eğlenceli bir anı var mı?” diye sordu. İlk başta aklına şu anda bir anı gelmediğini söyleyen Tanju Bey, aradan birkaç soru geçtikten sonra sanki çok önemli bir konuyu hatırlamış gibi kamuoyunda çokça tartışılan o anıyı paylaştı. Ben tekrardan zikrederek bu anlamsızlığa ortak olmak istemiyorum. Ancak Başkan Tanju Bey’in özellikle belirttiği “tesettürlü hanımefendi”nin talebine imalı yaklaşımını hiç hoş bulmadığımı belirtmeliyim. Hem bu cinsiyetçi tavra sahip olan hem de çocuk sahibi olamamış binlerce insanın içindeki uhdeye “eğlenceli bir anı” olarak bakan biri, tecrübeli bir siyasetçi olamaz benim gözümde. Ama dedim ya Başkan Tanju Bey maalesef artık böyle birine evrilmiş görünüyor. Yakın zamanda katıldığım bir nikah merasiminde de yine imalı sözler etmiş, hem gelin kızımızı hem damat kardeşimizi hem de merasime katılan onlarca insanı utandırmıştı. Şimdi geldiğimiz noktada ise fikrim, Başkan Tanju Bey’in bilinçaltında böyle bir tabiat var demek ki düşüncesi… Yukarıda da belirttiğim gibi sıradan insanlar için bu tür muhabbetlerin, bu tür söylemlerin dile getirilmesinde zerre kadar beis yoktur. Çünkü onların belli bir noktaya kadar sorumluluğu yoktur. Ancak siyasetçi, bilim insanı, sanatçı vb. kimseler daha sorumlu davranmak, “on ölçüp bir biçmek” zorundadır. Sonra ahmet hakan gibi fırıldak tiplere laf etme fırsatı yaratırsınız. Başkan Tanju Bey bana kızmasın; kendisine defalarca oy vermiş bir seçmen olarak yazdım bu satırları.
Üzülüyorum, kızıyorum, hayıflanıyorum, başkası adına utanma fiilini en dip noktasına kadar hissediyorum. Onca yıllar boyu beslenen büyük umutlar ve bu umutların neticesinde gelen büyük teveccühün sonunda gelinen nokta bu olmamalıydı. Yazık!
086.20.06.2021 - Ulvi Ağabey (Bolu'nun Sesi)
ULVİ AĞABEY
Bolu Merkez dışında yaşadığımız için Bolu haberlerini ancak yerel basınımızdan, en çok da BolununSesi’nden öğreniyorum. Geçtiğimiz günlerde de maalesef üzücü bir haber okudum: Tanışıklığım olan Ulvi EKER ağabeyimizin vefat haberi… Öncelikle yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı diliyorum. Allah gani gani rahmet etsin.
Vefat haberinin ertesi günü Ulvi ağabeyle ilgili başka bir haberle karşılaştık. O da tüm mal varlığını Türk Eğitim Vakfı’na (TEV) bağışladığı haberiydi. Gerçekten de adı gibi ulvî bir hareket yapmış. Bu devirde eşine gerçekten az rastlanır bir davranış… Günümüzde adına her ne kadar bağış dense de yaptırılan ve eğitim için bağışlanan yapıların, aslında vergiden düşebilmek için de yaptırılmış olduğu herkesin bildiği bir gerçek. Amaç ne olursa olsun, özellikle eğitim için bağışlanan her kuruş dünyalara bedeldir bence.
Bağışçılık konusunda Türkiye’de lider ve artık bir marka olan İzzet Baysal’ı tek geçmek lazım elbette... Türkiye’de tek dünyada da ilk üçe içerisindedir İzzet Baba. Dolayısıyla O’nu ayrı bir yerde tutmak lazım. Sağlığında yaptığı bağışlar ile TEV’i ihya eden Ulvi ağabeyimiz gibi birkaç örnek var: Zeki Müren, Ferdi Özbeğen, Aktris Asuman Arsan, tiyatro ve seslendirme sanatçısı Macide Tanır ve Safiye Ayla gibi… Yaptığı bağışın büyüklüğü ile Türkiye’de sıralamaya girdiği kesin Ulvi ağabeyin. Bağışın muhatabı olan TEV de umarım bunun hakkını verecektir.
Elbette yerel ve ulusal basında dolaşan binlerce hatta milyonlarca Lira / Euro / Dolar gibi kerameti kendinden menkul paraların el değiştirmesi haberlerinin gölgesinde, bu bağış haberi çölde vaha gibi geldi bana allahın bildiği. Bir de “insan öteki tarafa götüremeyeceği menkul ya da gayrımenkul varlıkları neden biriktirir” sorusu…
Geçmişte tasarruf yapabilmek nispeten daha kolaydı. Şimdilerde insanlar temel ihtiyaçlarını ancak karşılayabildiğinden tasarruf biraz daha geriye kalıyor olsa da kâh kara günler için kâh çoluk çocuk kendisinden sonra zorluk çekmesin diye biriktirilenlerin akıbeti zaman zaman tartışma konusu da olabiliyor. Nadiren de olsa yazımıza konu olan Ulvi ağabeyin yaptığı gibi kimsesizlerin kimsesi olabilme amacı da taşıyabiliyor. Kim bilir hangi ihtiyaç sahibi çocuğumuz ya da gencimiz yapılan bu bağışlar ile okuyacak, bir zanaat ya da mesleğin sahibi olacak. İnsanlık tarihi buna benzer onlarca anekdot ile dolu. İnanışa göre ölse de kıyamete kadar sevap kazanmaya devam eder böyle hayırseverler. Herkese nasip olabilecek bir durum da değil açıkçası. Daha fazlasını daha çoğunu istemek ama bunu tamah duygusu ile değil faydalı olabilme amacı taşırsa değerli bir istek olacaktır diye düşünüyorum. Yoksa günlüğü 90 küsur bin lira maaşa denk gelen ama filozofluktan başka bir işe yaramayan şenol güneş pozisyonuna düşebilir insan!
Bir kez daha Ulvi Eker ağabeyimize rahmet diliyor, siz okuyucularımıza da hayırlı haftalar diliyorum.
Bolu Merkez dışında yaşadığımız için Bolu haberlerini ancak yerel basınımızdan, en çok da BolununSesi’nden öğreniyorum. Geçtiğimiz günlerde de maalesef üzücü bir haber okudum: Tanışıklığım olan Ulvi EKER ağabeyimizin vefat haberi… Öncelikle yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı diliyorum. Allah gani gani rahmet etsin.
Vefat haberinin ertesi günü Ulvi ağabeyle ilgili başka bir haberle karşılaştık. O da tüm mal varlığını Türk Eğitim Vakfı’na (TEV) bağışladığı haberiydi. Gerçekten de adı gibi ulvî bir hareket yapmış. Bu devirde eşine gerçekten az rastlanır bir davranış… Günümüzde adına her ne kadar bağış dense de yaptırılan ve eğitim için bağışlanan yapıların, aslında vergiden düşebilmek için de yaptırılmış olduğu herkesin bildiği bir gerçek. Amaç ne olursa olsun, özellikle eğitim için bağışlanan her kuruş dünyalara bedeldir bence.
Bağışçılık konusunda Türkiye’de lider ve artık bir marka olan İzzet Baysal’ı tek geçmek lazım elbette... Türkiye’de tek dünyada da ilk üçe içerisindedir İzzet Baba. Dolayısıyla O’nu ayrı bir yerde tutmak lazım. Sağlığında yaptığı bağışlar ile TEV’i ihya eden Ulvi ağabeyimiz gibi birkaç örnek var: Zeki Müren, Ferdi Özbeğen, Aktris Asuman Arsan, tiyatro ve seslendirme sanatçısı Macide Tanır ve Safiye Ayla gibi… Yaptığı bağışın büyüklüğü ile Türkiye’de sıralamaya girdiği kesin Ulvi ağabeyin. Bağışın muhatabı olan TEV de umarım bunun hakkını verecektir.
Elbette yerel ve ulusal basında dolaşan binlerce hatta milyonlarca Lira / Euro / Dolar gibi kerameti kendinden menkul paraların el değiştirmesi haberlerinin gölgesinde, bu bağış haberi çölde vaha gibi geldi bana allahın bildiği. Bir de “insan öteki tarafa götüremeyeceği menkul ya da gayrımenkul varlıkları neden biriktirir” sorusu…
Geçmişte tasarruf yapabilmek nispeten daha kolaydı. Şimdilerde insanlar temel ihtiyaçlarını ancak karşılayabildiğinden tasarruf biraz daha geriye kalıyor olsa da kâh kara günler için kâh çoluk çocuk kendisinden sonra zorluk çekmesin diye biriktirilenlerin akıbeti zaman zaman tartışma konusu da olabiliyor. Nadiren de olsa yazımıza konu olan Ulvi ağabeyin yaptığı gibi kimsesizlerin kimsesi olabilme amacı da taşıyabiliyor. Kim bilir hangi ihtiyaç sahibi çocuğumuz ya da gencimiz yapılan bu bağışlar ile okuyacak, bir zanaat ya da mesleğin sahibi olacak. İnsanlık tarihi buna benzer onlarca anekdot ile dolu. İnanışa göre ölse de kıyamete kadar sevap kazanmaya devam eder böyle hayırseverler. Herkese nasip olabilecek bir durum da değil açıkçası. Daha fazlasını daha çoğunu istemek ama bunu tamah duygusu ile değil faydalı olabilme amacı taşırsa değerli bir istek olacaktır diye düşünüyorum. Yoksa günlüğü 90 küsur bin lira maaşa denk gelen ama filozofluktan başka bir işe yaramayan şenol güneş pozisyonuna düşebilir insan!
Bir kez daha Ulvi Eker ağabeyimize rahmet diliyor, siz okuyucularımıza da hayırlı haftalar diliyorum.
085.13.06.2021 - Aşı Aymazları (Bolu'nun Sesi)
Aşı Aymazları
Son günlerde sosyal medyada sıkça karşılaştığım bir mevzu var: Aşı karşıtlığı!
Bildiğiniz üzere şu anda piyasada iki ayrı aşı var devlet tarafından temin edilen. Biri halk
arasında Çin aşısı adıyla anılan ve geleneksel metodla (yani virüsün zayıflatılması ile) üretilmiş olan
SİNOVAC, diğeri de Almanya’da yaşayan Türk bilim insanları Uğur ŞAHİN ve Özlem TÜRECİ (ve onların sahibi olduğu firma) tarafından geliştirilen ve mRNA gibi yeni bir teknoloji kullanılmış olan Pfizer / BIONTECH aşısı. Orta vadede bunlara Rus menşeli SPUTNIK V ile henüz ismi belli olmayan ve Faz-3 çalışmaları için gönüllüler aranmakta olan yerli aşıyı da eklersek halkımızın epeyce bir seçeneği olacak
diyebiliriz. Elbette ülkemiz tarafından tercih edilmese de dünyanın çeşitli bölgelerinde uygulanan başka aşılar da (CoronaVac, AstraZeneca / Oxford, Moderna vb) mevcut.
Tabi konu aşı ve enjeksiyon olunca, asıl görevi komplo teorileri üretmek olan ve bilimsellikle zerrece ilgisi olmayan bazı tipler, aşılar hakkında ipe sapa gelmez iddialar dillendirmeye başladı ışık
hızında! Aşıların aslında insanlara nano-çipler enjekte etmek için kullanılacağından, insan DNA’sını değiştireceğine kadar uzanan ve hurafe ile komplo teorisi arasında dolaşıp duran bir yığın safsata…
Bunları ortaya atan ve yayılmasına önayak olanlara “Pekala, bu nano-çipleri neden insanlara enjekte etme ihtiyacı hissediyorlar?” diye sorulduğunda ise cevap hazır: “Bilgilerimizi çalmak istiyorlar!!!”
Bilgilerimizi çalmak isteyenler varsa, ki mutlaka vardır böyleleri, yöntemleri bu denli karmaşık değildir.
Çok uzağa gitmeye gerek yok, her tür bilgiyi paylaşıma açtığınız akıllı telefonlar ile emin olun daha çok bilgiye ulaşmak mümkündür. Virüsün ortaya çıkışı ve görece olarak kısa bir sürede buna karşı aşı geliştirilmesi de ayrıca incelenmesi gereken süreçler ve bence asıl komplo teorisine açık olan kısım da bu.
Yazımıza konu olan ise aşı karşıtlığının geldiği nokta. Yukarıdaki satırlarda ismi geçen aşılar, ülkemiz dışında geliştirilen ve dünyaya dağıtımı yapılan ilaçlar. Elbette bu “dağıtım” para karşılığı yapılmakta. Yani ülkemiz bunları temin ederken para ödüyor ve bu paralar genel bütçe yoluyla karşılanıyor. Hepimizin ödediği vergiler ile… Biontech aşısı kullanıma hazırlanırken basitçe bir flakon sulandırılıyor. Her bir şişe 6 kişiyi aşılamak üzere kullanıma sunulmakta. Günlük aşı randevuları da 6 ve katları şeklinde belirleniyor. Son 6 randevudan bir kişi aşı olmaya gelemediğinde ya da
gelmediğinde son doz maalesef çöpe gidiyor. İlk zamanlarda uygulanan Sinovac aşısında böyle bir durum yoktu. O tek doz olarak kullanıma sunulmuştu. Şimdilerde sosyal medyadan matah bir işi yapıyormuş gibi paylaşılan da bu aşıların randevu alıp randevuya gitmeyerek çöpe gidişine vesile olmak aslında. Aşı olmak ya da aşıyı reddetmek bireyin özgür iradesidir. Aşıyı reddedenlere yaptırım uygulanır uygulanmaz bu da devletin politikasıdır. Fakat hem aşıyı reddedeceksin hem de randevu alıp bu randevuya gitmeyerek parası tüyü bitmedik yetimin hakkıyla ödenmiş aşının ziyan olmasına
sebep olacaksın. Bunlara söylenebilecek pek çok söz var ama yayın yoluyla hakaret suçu işlemek istemeyiz! En basit ifade ile aymazlık bu. Başkalarının hakkına girmek; aşı olabilecekken olamayanların ve aşı olmayıp virüsün yayılması ile hasta olan ve hatta ölenlerin hakkında girmek… Yaradan akıl vermiş, ama sen bu aklı kullanmamakta ya da şeytanca kullanmakta ısrar ediyorsun. Allah her türlü aymazlıktan korusun hepimizi.
Sevgi ve saygılarımla sağlıklı günler, sağlıklı haftalar diliyorum değerli okurlar.
Son günlerde sosyal medyada sıkça karşılaştığım bir mevzu var: Aşı karşıtlığı!
Bildiğiniz üzere şu anda piyasada iki ayrı aşı var devlet tarafından temin edilen. Biri halk
arasında Çin aşısı adıyla anılan ve geleneksel metodla (yani virüsün zayıflatılması ile) üretilmiş olan
SİNOVAC, diğeri de Almanya’da yaşayan Türk bilim insanları Uğur ŞAHİN ve Özlem TÜRECİ (ve onların sahibi olduğu firma) tarafından geliştirilen ve mRNA gibi yeni bir teknoloji kullanılmış olan Pfizer / BIONTECH aşısı. Orta vadede bunlara Rus menşeli SPUTNIK V ile henüz ismi belli olmayan ve Faz-3 çalışmaları için gönüllüler aranmakta olan yerli aşıyı da eklersek halkımızın epeyce bir seçeneği olacak
diyebiliriz. Elbette ülkemiz tarafından tercih edilmese de dünyanın çeşitli bölgelerinde uygulanan başka aşılar da (CoronaVac, AstraZeneca / Oxford, Moderna vb) mevcut.
Tabi konu aşı ve enjeksiyon olunca, asıl görevi komplo teorileri üretmek olan ve bilimsellikle zerrece ilgisi olmayan bazı tipler, aşılar hakkında ipe sapa gelmez iddialar dillendirmeye başladı ışık
hızında! Aşıların aslında insanlara nano-çipler enjekte etmek için kullanılacağından, insan DNA’sını değiştireceğine kadar uzanan ve hurafe ile komplo teorisi arasında dolaşıp duran bir yığın safsata…
Bunları ortaya atan ve yayılmasına önayak olanlara “Pekala, bu nano-çipleri neden insanlara enjekte etme ihtiyacı hissediyorlar?” diye sorulduğunda ise cevap hazır: “Bilgilerimizi çalmak istiyorlar!!!”
Bilgilerimizi çalmak isteyenler varsa, ki mutlaka vardır böyleleri, yöntemleri bu denli karmaşık değildir.
Çok uzağa gitmeye gerek yok, her tür bilgiyi paylaşıma açtığınız akıllı telefonlar ile emin olun daha çok bilgiye ulaşmak mümkündür. Virüsün ortaya çıkışı ve görece olarak kısa bir sürede buna karşı aşı geliştirilmesi de ayrıca incelenmesi gereken süreçler ve bence asıl komplo teorisine açık olan kısım da bu.
Yazımıza konu olan ise aşı karşıtlığının geldiği nokta. Yukarıdaki satırlarda ismi geçen aşılar, ülkemiz dışında geliştirilen ve dünyaya dağıtımı yapılan ilaçlar. Elbette bu “dağıtım” para karşılığı yapılmakta. Yani ülkemiz bunları temin ederken para ödüyor ve bu paralar genel bütçe yoluyla karşılanıyor. Hepimizin ödediği vergiler ile… Biontech aşısı kullanıma hazırlanırken basitçe bir flakon sulandırılıyor. Her bir şişe 6 kişiyi aşılamak üzere kullanıma sunulmakta. Günlük aşı randevuları da 6 ve katları şeklinde belirleniyor. Son 6 randevudan bir kişi aşı olmaya gelemediğinde ya da
gelmediğinde son doz maalesef çöpe gidiyor. İlk zamanlarda uygulanan Sinovac aşısında böyle bir durum yoktu. O tek doz olarak kullanıma sunulmuştu. Şimdilerde sosyal medyadan matah bir işi yapıyormuş gibi paylaşılan da bu aşıların randevu alıp randevuya gitmeyerek çöpe gidişine vesile olmak aslında. Aşı olmak ya da aşıyı reddetmek bireyin özgür iradesidir. Aşıyı reddedenlere yaptırım uygulanır uygulanmaz bu da devletin politikasıdır. Fakat hem aşıyı reddedeceksin hem de randevu alıp bu randevuya gitmeyerek parası tüyü bitmedik yetimin hakkıyla ödenmiş aşının ziyan olmasına
sebep olacaksın. Bunlara söylenebilecek pek çok söz var ama yayın yoluyla hakaret suçu işlemek istemeyiz! En basit ifade ile aymazlık bu. Başkalarının hakkına girmek; aşı olabilecekken olamayanların ve aşı olmayıp virüsün yayılması ile hasta olan ve hatta ölenlerin hakkında girmek… Yaradan akıl vermiş, ama sen bu aklı kullanmamakta ya da şeytanca kullanmakta ısrar ediyorsun. Allah her türlü aymazlıktan korusun hepimizi.
Sevgi ve saygılarımla sağlıklı günler, sağlıklı haftalar diliyorum değerli okurlar.
084.07.06.2021 - Fikir (Bolu'nun Sesi)
FİKİR
Merhaba değerli okurlar. İki haftalık bir aradan sonra tekrar beraberiz. Malum, gazeteye köşe yazma işini amatörce yaptığımızdan, profesyonel işlerimizin yoğunluğu bu arayı vermemize sebep oldu desek yeridir.
Değerli dostlar, yazmaya değer o denli çok konu var ki hangi birini önce yazmalı diye düşünmek öncelikli sorun olması gerekirken, yaşadığımız iklimden ötürü bu konulardan birçoğuna oto-sansür uygulamak zorunda hissettiğim çok zaman olmakta. Yanlış anlaşılmasın; gazetemiz yönetiminden kesinlikle bir sınırlama olmadığını belirtmem gerek. Aslında normal şartlar altında amatör, ya da profesyonel yazı yazanların kendilerini özgür hissetmeleri gerek.
Sonuçta çoğunluğu, dünya görüşleri perspektifinde kişisel kanaatlerini okuyucu ile paylaşmakta. Maalesef yazarlıkla alakalı olmasa bile sosyal medyada paylaştığı kişisel görüşleri nedeni ile kovuşturmaya uğrayan o kadar çok insan olunca, ister istemez benim gibi bireyler yazı yazma, görüş beyan etme aşamasında sıkıntı duymaktalar.
Oysa, haydi beni boşverin, çiçekten böcekten bahsetmek yerine deyim yerinde ise “32 kısım tekmili birden” ifşaatlarda bulunan ve toplumca tanınan ve bilinen şahsiyetler hakkında fikir beyan etmek isteyenler olabilir. Belki de taa 90lı yıllarda olup bitenlere atıfta bulunarak, aradan geçen onca zamana rağmen hiçbir şeyin olumlu yönde değişmediğini görüp hayıflananlar da…
Kara mizahın en sevdiğim örneklerinden birinde; bir ağa, kahyası ile birlikte kasabaya doğru yola çıkar. Ağa at üstünde, kahyası ise yayan devam etmektedir yola. Bir noktada ağa sıkılır ve sıkıntısını gidermek için kâhyayı günümüz deyimi ile trollemeye karar verir. Ve ona yol kenarındaki büyükbaş hayvan dışkısını göstererek “bir parmak yersen ata sen binersin. Ben de yayan giderim” der. Kâhya yorgunluktan el mahkûm kabul eder ve bir parmak yer dışkıdan. Yer değişirler. Ağa söz verdiği üzere ata kâhyayı bindirir kendi de yanı sıra yayan devam eder yola. Kasabaya yaklaştıkça ağanın kafa ayıkmaya başlar. Tabii ya, el âlem ne demez; kâhya at üstünde, koskoca ağa yayan. Bir teklifte daha bulunur kahyasına ağa: “Hadi yer değişelim” Bu kez trolleme sırası kâhyaya gelmiştir: “Olur ağam da sen de şu dışkının bir tadına bak hele!” Ağa da mecburen kabul eder. “Tadımdan” sonra ağa eski yerine, atın eyerine, kâhya ise tabanvaylara… Derken kâhya o can alıcı soruyu sorar: “Ağam köyden çıktığımızda da sen at üstünde ben ise yayandım. Kasabaya yaklaştık, durum yine aynı; sen at üstünde bense yayan. Peki ağam, biz bu b*ku niye yedik?!?”
Sevgili dostlar, ülkenin uzak yakın tarihlerine bir göz attığımızda gördüğümüz, züccaciye dükkanına girmiş filler gibi her yanı darmadağın eden olaylar… Ve yine fillerden hareket edersek, tepişen fillerin ayakları altında kalarak ezilen çimenler. Umarım zihniyetler biraz olsun değişme eğilimine girer de bu cefakâr ve çilekeş halk biraz olsun rahata erer. Bu anlamda genç nesle biraz olsun güvenmek gerekli. Eski kuşaklar pek beğenmese de farklı bir ferasete sahip bence gençler.
Saygı ve selamlarımla iyi haftalar diliyorum değerli okurlar.
Değerli dostlar, yazmaya değer o denli çok konu var ki hangi birini önce yazmalı diye düşünmek öncelikli sorun olması gerekirken, yaşadığımız iklimden ötürü bu konulardan birçoğuna oto-sansür uygulamak zorunda hissettiğim çok zaman olmakta. Yanlış anlaşılmasın; gazetemiz yönetiminden kesinlikle bir sınırlama olmadığını belirtmem gerek. Aslında normal şartlar altında amatör, ya da profesyonel yazı yazanların kendilerini özgür hissetmeleri gerek.
Sonuçta çoğunluğu, dünya görüşleri perspektifinde kişisel kanaatlerini okuyucu ile paylaşmakta. Maalesef yazarlıkla alakalı olmasa bile sosyal medyada paylaştığı kişisel görüşleri nedeni ile kovuşturmaya uğrayan o kadar çok insan olunca, ister istemez benim gibi bireyler yazı yazma, görüş beyan etme aşamasında sıkıntı duymaktalar.
Oysa, haydi beni boşverin, çiçekten böcekten bahsetmek yerine deyim yerinde ise “32 kısım tekmili birden” ifşaatlarda bulunan ve toplumca tanınan ve bilinen şahsiyetler hakkında fikir beyan etmek isteyenler olabilir. Belki de taa 90lı yıllarda olup bitenlere atıfta bulunarak, aradan geçen onca zamana rağmen hiçbir şeyin olumlu yönde değişmediğini görüp hayıflananlar da…
Kara mizahın en sevdiğim örneklerinden birinde; bir ağa, kahyası ile birlikte kasabaya doğru yola çıkar. Ağa at üstünde, kahyası ise yayan devam etmektedir yola. Bir noktada ağa sıkılır ve sıkıntısını gidermek için kâhyayı günümüz deyimi ile trollemeye karar verir. Ve ona yol kenarındaki büyükbaş hayvan dışkısını göstererek “bir parmak yersen ata sen binersin. Ben de yayan giderim” der. Kâhya yorgunluktan el mahkûm kabul eder ve bir parmak yer dışkıdan. Yer değişirler. Ağa söz verdiği üzere ata kâhyayı bindirir kendi de yanı sıra yayan devam eder yola. Kasabaya yaklaştıkça ağanın kafa ayıkmaya başlar. Tabii ya, el âlem ne demez; kâhya at üstünde, koskoca ağa yayan. Bir teklifte daha bulunur kahyasına ağa: “Hadi yer değişelim” Bu kez trolleme sırası kâhyaya gelmiştir: “Olur ağam da sen de şu dışkının bir tadına bak hele!” Ağa da mecburen kabul eder. “Tadımdan” sonra ağa eski yerine, atın eyerine, kâhya ise tabanvaylara… Derken kâhya o can alıcı soruyu sorar: “Ağam köyden çıktığımızda da sen at üstünde ben ise yayandım. Kasabaya yaklaştık, durum yine aynı; sen at üstünde bense yayan. Peki ağam, biz bu b*ku niye yedik?!?”
Sevgili dostlar, ülkenin uzak yakın tarihlerine bir göz attığımızda gördüğümüz, züccaciye dükkanına girmiş filler gibi her yanı darmadağın eden olaylar… Ve yine fillerden hareket edersek, tepişen fillerin ayakları altında kalarak ezilen çimenler. Umarım zihniyetler biraz olsun değişme eğilimine girer de bu cefakâr ve çilekeş halk biraz olsun rahata erer. Bu anlamda genç nesle biraz olsun güvenmek gerekli. Eski kuşaklar pek beğenmese de farklı bir ferasete sahip bence gençler.
Saygı ve selamlarımla iyi haftalar diliyorum değerli okurlar.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
217 - 24.08.2026 - GÖYNÜK'Ü KİM KÖTÜLÜYOR? (Göynük Gazetesi)
GÖYNÜK'Ü KİM KÖTÜLÜYOR? Son zamanlarda Göynük Gazetesi'nin Instagram hikâyelerinde yer alan ve benim “Dijital Duvar” olarak adla...
